AKO SA DILIM

Ako sa dilim… isang tinig na nilamon ng katahimikan. Isang sigaw na hindi marinig, dahil natatakpan ng mga ngiti kong pilit. Sa bawat gabi, tinatakpan ko ng tawa ang pagod, ng kwento ang mga sugat, ng ilaw ang mga luha. Pero sa likod ng lahat ng iyon— may ako pa rin na nilalamon ng dilim. Sabi nila, liwanag daw ang sagot. Pero paano kung ang dilim ang tanging tahanan na kilala ko? Paano kung dito lang ako natututong huminga nang totoo sa pagitan ng mga hikbi, sa gitna ng katahimikan, sa ilalim ng mga bituin na hindi ko maabot? Ako sa dilim hindi na ako natatakot. Dito ko nakilala ang sarili ko, ang mga basag kong piraso, ang mga salitang di ko nasabi. Dito ko natutunang mahalin ang mga parte kong iniwan ng liwanag. Kasi minsan, hindi mo kailangang takasan ang dilim. Minsan, kailangan mo lang yakapin ito, para matutunan mong ikaw pala mismo ang liwanag na matagal mong hinahanap. Ako sa dilim, hindi na natatago. Ako sa dilim, ay ako pa rin buo, kahit basag. Tahimik, pero totoo. At ngayon… sa wakas, hindi ko na kailangang matakot maging Ako sa Dilim.