ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂ...

ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂ ਪਿੱਪਲ, ਬੋਹੜ, ਤੂਤ ਤੇ ਨਿੰਮਾਂ ਵਰਗੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਦੂਰ ਅੰਬਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਚੰਨ ਸਿਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਡੁੱਬਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਲਾਲੀ ਨਾਲ, ਮਹਿਕਾਂ ਵੰਡਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਮੰਡਲਾਉਂਦੀਆਂ ਤਿਤਲੀਆਂ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ। ਰੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਭਾਂਤ-ਸੁਭਾਂਤੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਪੰਛੀ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਅੱਗੇ ਅਠਖੇਲੀਆਂ ਕਰਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਸਵੇਰੇ ਵੇਲੇ ਬੜੇ ਚੰਗੇ ਲਗਦੇ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਕਿਤੇ ਜਾਈਏ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਸੂਏ, ਨਹਿਰਾਂ ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਵਗਦਾ ਪਾਣੀ ਦਿਲ ਕਰਦੈ ਨਿਹਾਰੀ ਜਾਵਾਂ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਤਰਦੇ ਬੱਦਲ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਦੀਆਂ ਉਚਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਪੰਛੀ—ਇਹ ਸਭ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਿਹੇ ਲੱਗਦੇ ਨੇ। ਕਈ ਵਾਰ ਕੋਈ ਤਿਤਲੀ ਜਾਂ ਪੰਛੀ ਇੰਨਾ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਪਲ ਨੂੰ ਤਸਵੀਰ ਵਿੱਚ ਕੈਦ ਕਰਨ ਲਈ ਫੋਨ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਇਹ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਜੀਵ ਵੀ ਕਮਾਲ ਦੇ ਨੇ—ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਕੈਮਰਾ ਖੁੱਲਦਾ ਹੈ, ਉੱਡ ਜਾਂਦੇ ਨੇ। ਕਈ ਵਾਰ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਉੱਲੂ ਵੀ ਉੱਲੂ ਬਣਾ ਜਾਂਦੇ ਨੇ। ਸਾਡੇ ਘਰ ਦੇ ਬਾਹਰ ਡੇਕ ਦੇ ਰੁੱਖ ਤੇ ਇੱਕ ਉੱਲੂਆਂ ਦਾ ਜੋੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ,ਰਾਤ ਵੇਲੇ ਸੋਚਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਅੱਜ ਇੰਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਜਿਹੀ ਤਸਵੀਰ ਜ਼ਰੂਰ ਖਿੱਚਾਂਗੀ, ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਨੇੜੇ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਇਹ ਚੁੱਪਚਾਪ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਟਾਹਣੀ ਤੇ ਜਾ ਬੈਠਦੇ ਨੇ। ਫਿਰ ਦੂਰੋਂ ਆਪਣੀਆਂ ਗੋਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਇੰਝ ਤੱਕਦੇ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋਣ— “ਕੁਦਰਤ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਹਰ ਵਾਰੀ ਕੈਦ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾ ਕਰਿਆ ਕਰ।” ਪਰਮਿੰਦਰ ਕੌਰ ਕਲੇਰ